Czym jest ultracode w Claude Code? Co robi i ile kosztuje

Ultracode to ustawienie Claude Code, a nie poziom wysiłku: gdy jest włączone, Claude pisze dynamic workflow, czyli skrypt uruchamiający kilka subagentów, dla każdego większego zadania. Jak je włączyć i wyłączyć, dlaczego to nie jest wysiłek max, oraz ten sam przegląd kodu uruchomiony dwa razy na Opus 5.5, raz na xhigh i raz z ultracode: około czterech razy więcej tokenów, ponad dwa razy więcej czasu i weryfikacja, która w claude -p nigdy nie wróciła.

„What is ultracode in Claude Code” rośnie w Google Trends od czternastu nocy z rzędu, a Google podpowiada teraz „what does ultracode do in claude code”, „what does opus ultracode do” i „what does ultracode mode do”. Strony, które na to odpowiadają, przeczą sobie nawzajem: jedna nazywa to najwyższym trybem wysiłku, inna mówi, że to xhigh. Dziś żadna z nich nie ma racji.

Krótka odpowiedź: ultracode to ustawienie Claude Code, które sprawia, że Claude organizuje każde większe zadanie jako dynamic workflow, czyli kilka subagentów sterowanych skryptem, zamiast przerabiać je tura po turze w jednej rozmowie. To nie jest poziom wysiłku i kosztuje więcej tokenów. Ile więcej, zmierzyliśmy na jednym prawdziwym zadaniu.

Wszystko poniżej sprawdziliśmy 19 listopada 2026 w dokumentacji Anthropic (code.claude.com, strony Model configuration i Dynamic workflows), w changelogu Claude Code oraz na Claude Code 2.1.318 zainstalowanym na naszej maszynie.

Ultracode w jednym akapicie

Dynamic workflow to skrypt w JavaScripcie, który Claude pisze dla twojego zadania. Środowisko uruchomieniowe wykonuje go w tle: skrypt uruchamia subagenty, często kilka naraz, przekazuje każdemu jego część pracy i trzyma ich wyniki w zmiennych skryptu, zamiast dokładać je do twojej rozmowy. Z włączonym ultracode Claude sam decyduje, kiedy zadanie jest na tyle duże, że zasługuje na workflow, a według słów Anthropic „jedno żądanie może zamienić się w kilka workflowów z rzędu: jeden, żeby zrozumieć kod, jeden, żeby wprowadzić zmianę, i jeden, żeby ją zweryfikować”. Strona Anthropic o konfiguracji modelu podsumowuje to jednym zdaniem: ultracode to „ustawienie Claude Code, a nie poziom wysiłku modelu”.

Jak je włączyć i wyłączyć

Są dwa sposoby korzystania z niego i nie działają tak samo długo.

Dla jednego zadania: słowo kluczowe. Wpisz ultracode w prompcie, który piszesz, na przykład ultracode: audit every API endpoint under src/routes/ for missing auth checks. Claude Code podświetla to słowo, a Claude pisze workflow tylko dla tego zadania, bez zmiany poziomu wysiłku sesji. Powiedzenie własnymi słowami „use a workflow” też działa. Jeśli wpisałeś je przez pomyłkę, Option+W na macOS albo Alt+W na Windows i Linuksie usuwa podświetlenie dla tego promptu.

Dla całej sesji: ustawienie.

  • /effort ultracode włącza je w bieżącej sesji, /effort ultracode off je wyłącza. W suwaku /effort klawisz Tab przełącza przełącznik Ultracode, a Enter go zatwierdza.
  • claude --effort ultracode uruchamia sesję z włączonym ultracode i dodatkowo ustawia poziom wysiłku na xhigh.
  • "ultracode": true w pliku ustawień włącza je w każdej sesji. Claude Code czyta ten klucz, ale nigdy go nie zapisuje.

Żeby wyłączyć je na dobre. Wyłącz „Ultracode keyword trigger” w /config, a słowo przestanie uruchamiać workflowy. Wyłącz „Dynamic workflows” w /config, ustaw "disableWorkflows": true albo ustaw CLAUDE_CODE_DISABLE_WORKFLOWS=1, a workflowy znikną razem z ultracode. Organizacja może zrobić to samo w ustawieniach zarządzanych.

Dwa przypadki, w których po prostu nie jest dostępne: workflowy są wyłączone albo model nie obsługuje wysiłku xhigh. Same workflowy są dostępne we wszystkich płatnych planach, z dostępem do API Anthropic, a także na Amazon Bedrock, Google Cloud i Microsoft Foundry; w Pro najpierw trzeba włączyć wiersz Dynamic workflows w /config.

Ultracode to nie wysiłek max

UstawienieCo zmienia
low, medium, highJak intensywnie jedno wywołanie modelu myśli, zanim odpowie
xhighGłębsze rozumowanie kosztem większego zużycia tokenów
maxNajgłębszy poziom rozumowania, do trudnych problemów, które chcesz mieć rozwiązane bez twojego udziału
ultracodeJak zorganizowana jest praca: workflow z kilku agentów, na takim poziomie, na jakim działa sesja

Poziom wysiłku działa na każde wywołanie. Ultracode działa na kształt pracy. Możesz uruchomić ultracode na medium i możesz uruchomić max bez ultracode.

To zamieszanie ma swoją historię. Dynamic workflows pojawiły się w Claude Code v2.1.154 pod koniec maja 2026, z workflow jako słowem wyzwalającym. Kilka dni później v2.1.160 zmieniła słowo kluczowe na ultracode. Aż do v2.1.284, pod koniec września, włączenie ultracode przełączało też sesję na xhigh, a wybór innego poziomu je wyłączał. Dlatego tak wiele stron napisanych latem mówi „ultracode to xhigh”. Od v2.1.284 to osobny przełącznik, który zostaje włączony na każdym poziomie. Jedyna pozostałość: flaga uruchomienia --effort ultracode nadal jednocześnie ustawia xhigh.

Co się zmienia, gdy jest włączone

Włączenie ultracode liczy się jako zgoda na duże przebiegi, więc trzy zabezpieczenia milkną:

  • ostrzeżenie „Large workflow”, zwykle wyświetlane, gdy workflow planuje więcej niż 25 agentów albo więcej niż 1,5 miliona przewidywanych tokenów, już się nie pojawia;
  • limit równoczesnych subagentów w sesji nie obowiązuje subagentów, które Claude uruchamia narzędziem Agent;
  • w automatycznym trybie uprawnień nikt nie prosi cię o zatwierdzenie pierwszego uruchomienia workflowu.

Nadal obowiązują wytyczna rozmiaru i limity środowiska uruchomieniowego. Wytyczna to rada, którą Claude Code przekazuje Claude, gdy ten pisze skrypt: small oznacza mniej niż 5 agentów, medium mniej niż 10, large mniej niż 50. Domyślnie jest medium, albo small w planie Pro. Zmieniasz ją w /config (Dynamic workflow size) albo kluczem workflowSizeGuideline. Samo środowisko uruchomieniowe domyślnie wykonuje najwyżej 16 agentów naraz i odmawia przekroczenia 1000 agentów w jednym przebiegu.

W trakcie przebiegu /workflows otwiera widok postępu ze zużyciem tokenów każdego agenta i możesz go tam zatrzymać.

Uruchomiliśmy ten sam przegląd dwa razy

Dokumentacja Anthropic mówi, że ultracode sprawia, że każde żądanie zużywa więcej tokenów i trwa dłużej. Chcieliśmy mieć własną liczbę, na jednym prawdziwym zadaniu, więc wykonaliśmy tę samą pracę dwa razy.

Zadanie. Sześć skryptów z tej właśnie strony, narzędzia, którymi nasze nocne agenty sprawdzają linki, tłumaczenia i zgłoszenia do IndexNow: trzy pliki Pythona i trzy pliki TypeScriptu, łącznie 1394 linie. Prompt, identyczny w obu przebiegach: przejrzyj folder pod kątem prawdziwych bugów (błędna logika, nieobsłużone błędy, które powodowałyby awarię, błędne przypadki brzegowe), nie modyfikuj żadnego pliku, dla każdego buga podaj plik, linię i poprawkę w jednej linii, posortowane według wagi.

Konfiguracja. Claude Code 2.1.318, Opus 5.5 z oknem kontekstu 1M, świeża kopia sześciu plików w jednorazowym folderze, narzędzia tylko do odczytu (Read, Grep, Glob, plus Agent i Workflow), wytyczna rozmiaru ustawiona na small, uruchomione przez claude -p. Przebieg A z --effort xhigh. Przebieg B z --effort ultracode, co, jak widzieliśmy wyżej, oznacza też xhigh. Ten sam model, ten sam poziom wysiłku: jedyną różnicą jest ultracode.

Przebieg A: xhighPrzebieg B: ultracode
Rzeczywisty czas6 min 8 s14 min 14 s
Agenty1, sesjasesja i 4 agenty workflowu
Przetworzone tokeny wejściowe99 400735 111
Tokeny wyjściowe (w tym thinking)39 054 (35 105)148 602 (126 222)
Koszt tych tokenów według cennika1,20 dolara4,87 dolara
Co wypisało polecenie14 bugów, posortowanych według wagikomunikat, że przebieg się rozpoczął

Większość tokenów wejściowych to odczyty z cache (47 730 w przebiegu A, 424 037 w przebiegu B). Wiersz kosztu to cena z cennika, którą Claude Code wyliczył dla tych tokenów w swoim wyjściu JSON: przy subskrypcji nic nie jest rozliczane za token, to miara tego, ile przebieg zabiera z twoich limitów.

Co Claude zrobił z włączonym ultracode. Najpierw sam przeczytał sześć plików i wypisał 23 podejrzewane bugi. Potem napisał dwufazowy skrypt workflowu, który trzymał się wytycznej small: trzech poszukiwaczy równolegle, po jednym na grupę plików (dwa powiązane pliki TypeScriptu, sprawdzacz linków, trzy skrypty Pythona), a potem jeden sceptyk, którego jedynym zadaniem było próbować obalić każdego kandydata, łącznie z jego własnymi 23. To wzorzec wzajemnej weryfikacji, który opisuje dokumentacja Anthropic, i na papierze dokładnie to, czego chcesz od polowania na bugi.

Co znaleźli poszukiwacze. 23 znaleziska. Obejmują każdy istotny bug z przebiegu A (nowe pliki, które nigdy nie trafiają do IndexNow, kolejkę usuwaną powyżej 10 000 URL-i, awarię przy tytule bez cudzysłowów, usuwanie locale, które pomija zh-TW, linki do samych siebie, które ukrywają osierocone strony) plus 8, których przebieg A nie zgłosił, w większości o niskiej wadze: kontrola nofollow, która zatrzymuje się na pierwszym > wewnątrz atrybutu JSX, regex przestrzeni nazw, który zatrzymuje się na myślniku, audyt, który pomija artykuły z bloga. Nic poważnego, co przebieg A by przeoczył.

Co nigdy nie wróciło. Z claude -p Claude uruchomił workflow w tle i zakończył swoją turę zdaniem „I'll send the final list, sorted by severity, when it finishes”. To zdanie wypisało polecenie. Proces potem czekał i zakończył się 601 sekund później, gdy sceptyk jeszcze sprawdzał: zweryfikowana lista nigdy nie dotarła, a wyniki poszukiwaczy dało się przeczytać tylko w plikach przebiegu pod ~/.claude/projects/. Na przeczytanych stronach nie znaleźliśmy żadnego udokumentowanego limitu czekania na pracę w tle w -p; to jest to, co zobaczyliśmy na 2.1.318. W sesji interaktywnej rozmowa pozostaje otwarta, a wynik wraca, gdy przebieg się kończy.

Nasza interpretacja. Przy przeglądzie sześciu plików, które jedna sesja może przeczytać w całości, ultracode kupiło osiem dodatkowych kandydatów o niskiej wadze za mniej więcej czterokrotność tokenów i ponad dwukrotność czasu, a w skrypcie nie dostarczyło zweryfikowanej listy. Przy audycie całego repozytorium, którego jedna rozmowa nie jest w stanie pomieścić, rachunek wygląda inaczej. Przy tym zadaniu sam xhigh dał lepszy zwrot.

Ile to zużywa i kiedy zostawić je wyłączone

Anthropic mówi wprost o cenie: z włączonym ultracode „każde żądanie zużywa więcej tokenów i trwa dłużej niż to samo żądanie bez workflowu”, a przy planie subskrypcyjnym „sesja z włączonym ultracode szybciej dochodzi do limitu sesji albo tygodniowego niż ta sama praca bez niego”. Nasz przebieg to jeden punkt pomiarowy na jednym zadaniu, nie benchmark, ale wskazuje ten sam kierunek.

Zostaw je wyłączone:

  • przy rutynowej pracy: zmianie nazwy, drobnej poprawce, pytaniu o kod;
  • gdy twoje okno 5-godzinne albo limit tygodniowy jest już niski, bo jedno żądanie może zamienić się w kilka workflowów z rzędu;
  • w skryptach i zaplanowanych zadaniach: słowo kluczowe jest tam ignorowane, a z flagą nasz przebieg claude -p zakończył się, zanim wróciła jego weryfikacja;
  • w Pro, gdzie Anthropic już ustawia domyślny rozmiar na small.

Włącz je, najlepiej dla jednego zadania przez słowo kluczowe, a nie dla całej sesji:

  • przy pracy zbyt szerokiej na jedną rozmowę: audycie całego repozytorium, migracji setek plików, researchu, którego źródła trzeba sprawdzić jedne z drugimi;
  • gdy chcesz, żeby niezależne agenty sprawdziły nawzajem swoje znaleziska, zanim je przeczytasz.

Przed dużym przebiegiem dobra jest rada samej dokumentacji: wypróbuj workflow najpierw na małym wycinku, obserwuj /workflows i zatrzymaj przebieg, jeśli licznik tokenów wymyka ci się spod kontroli.

Jak widzimy agenta ultracode w AgentsRoom

Większość naszych agentów uruchamiamy w AgentsRoom, obok siebie, i ultracode najpierw zepsuło coś w naszym własnym produkcie. Gdy workflow działa, główna pętla Claude Code wraca do swojego promptu: jedynym pozostałym znakiem życia jest linia postępu w panelu zadań, coś w rodzaju 6/7 agents done · 5m 45s · 411.6k tokens albo „Waiting for 1 dynamic workflow to finish”. Nasze wykrywanie stanu odczytywało cichy prompt jako „gotowe” i oznaczało agenta jako bezczynnego, choć subagenty workflowu wciąż pracowały. AgentsRoom czyta teraz tę linię postępu, więc agent, który wykonuje workflow, pozostaje na swojej karcie „w trakcie pracy”, na desktopie i na telefonie, dopóki nie wróci ostatni subagent.

Dwie praktyczne uwagi, jeśli robisz to samo:

  • AgentsRoom uruchamia Claude Code z domyślnym poziomem rozumowania, który wybierasz dla każdego CLI, od low do max. Ultracode nie jest jednym z tych poziomów, bo w ogóle nie jest poziomem: wpisz /effort ultracode w terminalu agenta, gdy zadanie na to zasługuje, a potem /effort ultracode off.
  • Linia postępu pokazuje liczbę tokenów przebiegu w miarę, jak rośnie. Nasz licznik tokenów pokazuje obok zużycie sesji, a okno 5-godzinne to pierwsza rzecz, którą zjada długi przebieg ultracode.

Najczęściej zadawane pytania

Czym jest ultracode w Claude Code?

Ustawieniem Claude Code, a nie poziomem rozumowania. Gdy jest włączone, Claude planuje dynamic workflow dla każdego większego zadania: krótki skrypt, który uruchamia kilka subagentów i działa w tle, podczas gdy twoja sesja pozostaje używalna. Słowo kluczowe ultracode w wpisanym prompcie robi to samo dla tego jednego zadania.

Czy ultracode to to samo co wysiłek max?

Nie. Poziomy wysiłku określają, jak intensywnie myśli jedno wywołanie modelu. Ultracode określa, jak zorganizowana jest praca: kilka agentów zamiast jednej rozmowy. Od v2.1.284 pozostaje włączone na każdym poziomie wysiłku; flaga uruchomienia --effort ultracode to jedyne miejsce, gdzie wciąż idzie w parze z xhigh.

Jak włączyć i wyłączyć ultracode?

Dla jednego zadania słowo kluczowe w prompcie, który wpisujesz. Dla sesji /effort ultracode i /effort ultracode off albo Tab w suwaku /effort. Przy uruchomieniu claude --effort ultracode. Dla każdej sesji "ultracode": true w pliku ustawień. Ultracode keyword trigger w /config wyłącza słowo kluczowe; disableWorkflows usuwa workflowy i ultracode razem.

Czy ultracode zużywa więcej tokenów?

Tak. Według dokumentacji Anthropic każde żądanie z workflowem zużywa więcej tokenów i trwa dłużej, a przy subskrypcji szybciej dochodzisz do limitu sesji albo tygodniowego. W naszym zmierzonym przebiegu ten sam przegląd sześciu plików na Opus 5.5 wygenerował z ultracode 148 602 tokeny wyjściowe wobec 39 054 na samym xhigh, czyli około czterokrotność kosztu według cennika (4,87 dolara wobec 1,20), bo Claude najpierw sam przeczytał pliki, a potem uruchomił jeszcze cztery agenty.

Dlaczego słowo ultracode nic nie robi w claude -p ani w zaplanowanym zadaniu?

Słowo liczy się tylko wtedy, gdy wpisał je człowiek: interaktywny prompt, panel IDE, klient Remote Control albo aplikacja Agent SDK, która oznacza dane wejściowe jako ludzkie. W -p, zaplanowanym zadaniu, webhooku albo przekazanym komentarzu do pull requesta użyj zamiast tego --effort ultracode albo ustawienia ultracode.

Czy ultracode ma coś wspólnego z planem Claude Ultra albo z ultrareview?

Nie. Ultra to subskrypcja, na którą Anthropic zmienił nazwę Max 20x, za 200 dolarów miesięcznie. Ultrareview to przegląd kodu w chmurze prowadzony przez kilka agentów (/code-review ultra), w research preview, trzy darmowe przebiegi w Pro, Max i Ultra, a potem kredyty użycia. Ultracode to ustawienie twojej lokalnej sesji Claude Code.

Pobierz AgentsRoom

Uruchamiaj wszystkich swoich agentów AI, we wszystkich projektach, z jednego okna.

Pobierz AgentsRoomZa darmo

Aplikacja towarzysząca: monitoruj agentów w podróży

Użyj Claude, Codex, Antigravity CLI lub innego dostawcy AI.

Wysyłaj bugi i prośby bezpośrednio do swojego publicznego backlogu.

Czytaj dalej