Właściwy model przy każdej wiadomości,
bez restartu agenta
Włącz Adaptive Mode z opcją „Każda wiadomość” i trybem „Automatycznie”: zanim każda wiadomość zostanie wysłana, AgentsRoom wybiera najtańszy model, który nadal dobrze wykona zadanie, a Twój agent Claude Code lub Codex przechodzi na niego bez restartu i bez wpisywania czegokolwiek. Zmiana nazwy trafia do Haiku, pytanie o architekturę zostaje przy Opus.
Nic do instalowania: żadnej wtyczki, żadnego proxy do uruchamiania, żadnego zewnętrznego klucza. Przy nowej instalacji funkcja jest domyślnie włączona i możesz ją wyłączyć w ustawieniach: pierwsze 500 znaków wiadomości trafia na serwery AgentsRoom, aby wybrać model. Przy pozostałych CLI chip nad composerem podpowiada model, a Ty stosujesz go jednym kliknięciem.
Co widzisz
Każde przełączenie pojawia się tam, gdzie już patrzysz, więc zawsze wiesz, który model odpowiedział.
„Przełączono na Haiku” nad composerem
Zaraz po wysłaniu chip nad composerem podaje model wybrany dla tej wiadomości. Dopóki werdykt jest w drodze, najwyżej 4 sekundy, widnieje na nim „Wybieranie modelu…”.
Plakietka modelu agenta podąża za wyborem
Plakietka modelu agenta animuje się, gdy model się zmienia, więc jedno spojrzenie na agenta mówi Ci, który model pracuje nad nim w tej chwili.
Znaczek potwierdza faktycznie użyty model
Na chipie pojawia się znaczek z ptaszkiem, gdy tylko samo API poda, który model odpowiedział. Najedź na niego, aby przeczytać „Potwierdzone przez API: odpowiedział” i nazwę modelu.
„Pozostawiono Opus”, gdy obecny model pasuje
Nie każda wiadomość wymaga przełączenia. Gdy używany już model jest właściwy, chip to mówi, a agent zostaje przy nim.
Kciuki do oceny wyboru
Każdy chip ma kciuk w górę i kciuk w dół. Jedno kliknięcie mówi AgentsRoom, czy model pasował do wiadomości, co poprawia kolejne wybory.
Twoje oszczędności w panelu Usage
Panel Usage liczy, ile Twoich wiadomości w tym miesiącu trafiło do tańszego modelu, na desktopie i w zakładce Usage na telefonie.
Tryb „Automatycznie” działa na razie z Claude Code, Codex i oh-my-pi, dla agentów uruchomionych po jego włączeniu. Przy pozostałych CLI ten sam chip podpowiada model, a Ty go akceptujesz albo nie.
Adaptive Mode dopasowuje każde zadanie do najtańszego modelu, który zrobi je dobrze: Haiku do lekkiej pracy, Sonnet do zrównoważonej, Opus do ciężkiej. Mniejszy koszt na zadanie, więcej zadań dziennie.
Oto problem finansowy przy korzystaniu z agentów kodujących AI. Każdy model ma swoją cenę, a różnica między tanim a flagowym jest spora. Claude Opus to najzdolniejszy i najdroższy model. Claude Haiku jest najtańszy. Claude Sonnet plasuje się pośrodku. Większość ludzi wybiera jeden model i go nie rusza, więc albo podają zbyt słaby do trudnych zadań, albo, znacznie częściej, przepłacają za łatwe.
Pomyśl, o co naprawdę prosisz agenta w ciągu dnia. Poprawienie literówki. Zmiana nazwy zmiennej. Tłumaczenie ciągu interfejsu. Krótki test jednostkowy. Streszczenie dokumentu. Nic z tego nie wymaga flagowca. Jeśli puścisz to wszystko na Opusie, palisz budżet z planu wielokrotnie szybciej, niż trzeba, dla identycznego rezultatu. Ta strata jest niewidoczna i właśnie dlatego się kumuluje.
Adaptive Mode zamyka tę lukę. Gdy piszesz wiadomość, czyta Twój szkic, ocenia, jak trudne jest naprawdę zadanie, i podpowiada najtańszy model z oferty Twojego providera, który wciąż dobrze sobie poradzi. Domyślnie robi to przy pierwszej wiadomości rozmowy; włącz Każdą wiadomość, a zrobi to przy każdej wiadomości, a po ustawieniu na Automatycznie agent przełącza się, zanim wiadomość zostanie wysłana. Najcięższe modele zostają zarezerwowane dla pracy, która na nie zasługuje: architektury, audytów bezpieczeństwa, dużych refaktoryzacji. Cała reszta trafia do modelu kosztującego ułamek tej kwoty.
Prawdziwa sesja, nagrana w aplikacji: nowy agent Claude Code startuje na Opus. Poprawka literówki w README przełącza go na Haiku, zanim wiadomość zostanie wysłana, bez restartu i bez wpisywania czegokolwiek w terminalu, a potem pytanie o architekturę w tej samej rozmowie od razu wraca na Opus.
Dlaczego warto dopasowywać model do zadania
Przestań przepłacać za łatwe zadania. Flagowiec przy poprawce literówki to pieniądze puszczone z dymem. Adaptive Mode kieruje lekką pracę do lekkiego modelu, więc każde błahe zadanie kosztuje ułamek tego, co kosztowałoby w najwyższym poziomie.
Zachowaj potężny model do trudnych problemów. Dopasowanie nie polega na ciągłym wybieraniu taniości. Gdy zadaniem jest projekt systemu albo audyt bezpieczeństwa, Adaptive Mode mówi, że trzeba wejść wyżej, by praca wymagająca głębi naprawdę ją dostała.
Więcej zadań dziennie w ramach tego samego planu. Mniejszy budżet na zadanie oznacza, że limit zużycia uderza później. W skali całego dnia i floty agentów działających równolegle oszczędności składają się w realnie większą przepustowość.
Zero tarcia w pracy. Sugestia pojawia się jako mały chip nad polem wpisywania, zanim wyślesz. Jedno kliknięcie ją stosuje. Żadnego przeszukiwania menu, żadnego ręcznego zgadywania, który model pasuje, żadnego spowolnienia.
Ekonomia: zużywaj mniej, rób więcej
Ci sami agenci, ten sam plan. Różnicą jest to, ile budżetu pochłania każde zadanie.
Jeden model do wszystkiego
- : Każde zadanie działa na modelu, który akurat zostawiłeś zaznaczony.
- : Flagowiec przy literówce albo tłumaczeniu kosztuje wielokrotnie więcej, niż powinien.
- : Budżet zużycia z Twojego planu drenuje się szybko na pracy, która nigdy nie potrzebowała tej mocy.
- : Uderzasz w ścianę limitu wcześniej w ciągu dnia i agenci stają.
- : Ręczna zmiana modelu jest upierdliwa, więc nikt się za to nie bierze.
Adaptive Mode włączony
- : Każde zadanie jest dopasowane do najtańszego modelu, który zrobi je dobrze.
- : Lekka praca trafia do lekkiego modelu i kosztuje ułamek tej kwoty.
- : Flagowiec jest oszczędzany na refaktoryzacje, audyty i architekturę.
- : Mniej budżetu na zadanie oznacza więcej zadań przed jakimkolwiek limitem.
- : Jedno kliknięcie stosuje właściwy model, więc dopasowanie naprawdę się dzieje.
Sam routing jest niemal darmowy: mały, szybki model wykonuje analizę za grubo poniżej jednego centa, a potem schodzi z drogi.
Powiedz, co jest do zrobienia.
Agent otworzy się na właściwym modelu.
AI Suggestion przesuwa tę samą decyzję wcześniej, do jedynego momentu, w którym nic nie kosztuje: zanim sesja zacznie istnieć. Kliknij przycisk sugestii na karcie agenta albo ten na pasku nad dokiem przestrzeni roboczej, gdy nie wybrałeś jeszcze agenta, a zamiast terminala dostaniesz jedno pole z pytaniem, co ten agent ma zaraz zrobić. Odpowiadasz jednym zdaniem. Jedno wywołanie je czyta i zwraca model, nazwę sesji oraz, jeśli nie wybrałeś agenta, tego, który powinien wziąć zadanie.
Potem sesja się otwiera, już ustawiona, z twoim zdaniem jako pierwszą wiadomością. Nic nie wklejałeś, nie czekałeś na start CLI, żeby to poprawić, i nie zapłaciłeś flagowej stawki za literówkę.
Wchodzi jedno zdanie. Zapala się jeden poziom złożoności. Agent otwiera się na modelu, któremu ten poziom odpowiada, z sesją już nazwaną.
Dlaczego decyzja musi zapaść przed otwarciem sesji
Ta sama sugestia, ten sam model, dwa zupełnie różne finały. Jedyną zmienną jest moment, w którym padnie pytanie.
Pytanie zadane po otwarciu terminala
- : CLI już wystartowało na tym modelu, który był skonfigurowany.
- : Twój prompt jest napisany i dzieli cię jeden klawisz od wysłania.
- : Zmiana modelu teraz oznacza wyrzucenie sesji, którą właśnie odpaliłeś.
- : Sugestia jest odbierana jako przerwanie, więc zostaje zamknięta.
- : Flagowiec i tak wykonuje trywialne zadanie, i nic z tego nie wynika.
Pytanie zadane, zanim sesja zacznie istnieć
- : Nic jeszcze nie ruszyło, więc nie ma czego cofać.
- : Właśnie opisujesz zadanie, czyli dokładnie to, czego ta decyzja potrzebuje.
- : Model, nazwa sesji i agent są ustalone w jednym wywołaniu.
- : Sesja otwiera się skonfigurowana, z twoim opisem jako pierwszą wiadomością.
- : Wybór tańszego modelu nic cię nie kosztuje, więc naprawdę się zdarza.
Na tym polega cały pomysł. Nie na mądrzejszej sugestii: na tej samej sugestii, zadanej w momencie, w którym powiedzenie tak jest darmowe.
Cztery poziomy, podpięte pod prawdziwe modele twojego providera
Pasek złożoności to widoczna część decyzji. Zostaw go na Auto, a analiza zapali jeden poziom. Kliknij poziom samodzielnie, a stanie się on twoją decyzją: nic nie zostaje wysłane, a sesja otwiera się natychmiast.
Szybkie
01Zmiany w tekście albo w konfiguracji, bez żadnej logiki za nimi. Literówka, etykieta, ciąg tłumaczenia, podbicie wersji. To poziom, którego flagowy model nie powinien nigdy oglądać, i ten, który dostaje najczęściej.
Standardowe
02Mała zmiana, w której rozwiązanie jest już znane. Dodać przyciskowi stan, podpiąć istniejący komponent, napisać krótki test. Nie ma czego badać, jest tylko robota do wykonania.
Złożone
03Funkcja do zbudowania, błąd do zbadania, refaktoryzacja do przeprowadzenia. Droga nie jest oczywista na starcie, więc model potrzebuje miejsca na eksplorację, zanim zdecyduje się na podejście.
Ekstremalne
04Architektura, audyt, problem bez znanej przyczyny. Po to istnieje flagowy model, a to, że rezerwujesz go do takich zadań, sprawia, że stać cię na używanie go tutaj.
W kodzie tej funkcji nie ma zapisanego żadnego identyfikatora modelu. Cztery poziomy są rozwiązywane z katalogu tego providera, na którym działa agent, posortowanego od najmocniejszego do najsłabszego. Jeśli ten provider oferuje mniej niż cztery modele, tabela zwija się w górę: przy trzech modelach Złożone i Ekstremalne trafiają oba na flagowca, nigdy odwrotnie. Zaniżenie rozmiaru marnuje cały przebieg; zawyżenie kosztuje różnicę w cenie jednego wywołania.
AI Suggestion krok po kroku
Sześć kroków, cztery z nich opcjonalne, i jedno wywołanie w sumie.
Prosisz o sugestię
Kliknij przycisk z iskierką na karcie agenta, Zaproponuj model na podstawie promptu, albo ten na pasku nad dokiem przestrzeni roboczej, żeby zadanie wybrało też agenta. Otwiera się ekran intencji: twarz agenta na animowanym tle, strzałka wskazująca jedno pole i pod nim link Otwórz od razu, jeśli zmienisz zdanie. Agent kliknięty jak zwykle nadal otwiera się od razu.
Opisujesz zadanie jednym zdaniem
Zwykłym językiem, w twoim języku. Nie prompt, nie specyfikacja: to, co ten agent ma zaraz zrobić. To zdanie jest jedyną wymaganą daną wejściową i staje się pierwszą wiadomością sesji.
Opcjonalnie: wskaż foldery, których to dotyczy
Foldery projektu pokazują się jako małe pastylki w kształcie folderu. Kliknięcie jednego daje agentowi jego zakres i wyostrza szacunek trudności, bo ten sam błąd w aplikacji mobilnej i na stronie internetowej to nie jest to samo zadanie.
Opcjonalnie: otwórz opcje zaawansowane
Zwinięte pod polem: charakter pracy, dla kogo ona jest, oczekiwany rezultat, bariery w rodzaju żadnych commitów albo obowiązkowych testów, oraz swobodny kontekst, na przykład wklejony błąd czy numer zgłoszenia. Jadą w tym samym wywołaniu i są doklejane na początek pierwszego promptu agenta.
Jedno wywołanie decyduje, albo żadne
Zostawione na Auto, wysłanie odpala jedno zapytanie, które zwraca poziom, model, nazwę sesji i, gdy żaden agent nie jest ustawiony, agenta. Kliknij zamiast tego poziom samodzielnie, a zapytania nie ma wcale: sesja otwiera się od razu na modelu, któremu ten poziom odpowiada.
Sesja otwiera się już ustawiona
Agent startuje na wybranym modelu, pod wygenerowaną nazwą sesji, z twoim opisem dostarczonym jako pierwsza wiadomość przez własny argument startowy CLI, a nie wklejonym do terminala po uruchomieniu.
Nie musisz nawet wybierać agenta
Jeśli otworzysz ekran, nie wskazując agenta, pytanie się poszerza. Kula pokazuje znak zapytania otoczony trzema twarzami, a zdanie, które piszesz, decyduje, kto weźmie zadanie: jeden z agentów już obecnych w twoim pokoju, jedna z czternastu wbudowanych ról albo jeden z około 260 ekspertów z katalogu.
To także jest teraz to, co daje zupełnie nowy projekt. Nie tworzy już po cichu agenta full-stack tylko dlatego, że coś trzeba było stworzyć. Pyta, nad czym pracujesz, a potem wybiera agenta, którego ta odpowiedź wymaga.
Agent, model i nazwa sesji wracają z tego samego jednego wywołania, bo złączenie trzech zapytań potroiłoby opóźnienie ekranu, którego cała wartość polega na tym, że jest szybszy niż otwarcie terminala i poprawianie modelu po fakcie.
Jedno pytanie po otwarciu sesji
Kiedy agent już działa, cienki pasek pyta jeden raz: czy zaproponowany model był właściwy? Trzy odpowiedzi: pomógł, za lekki, za ciężki.
Trzy, a nie dwie, bo „to było źle” nie nadaje się do niczego. Kierunek pomyłki już tak. Za lekki i za ciężki to przeciwne korekty, i tylko kierunek mówi polityce doboru rozmiaru, w którą stronę się ruszyć.
Pasek nigdy niczego nie blokuje, pytanie pada raz na sesję, a odpowiedź wychodzi tylko wtedy, gdy masz włączone udostępnianie danych o użyciu.
Domyślnie przycisk, automatycznie tam, gdzie się opłaca
Ekran nigdy nie staje między tobą a twoim terminalem, chyba że o to poprosisz. Kliknięcie agenta otwiera go dokładnie tak jak przed powstaniem tej funkcji, sugestia jest o jeden przycisk dalej, a tryb automatyczny włączasz sam.
Otwórz bezpośrednio
Pod polem link Otwórz od razu otwiera sesję dokładnie tak, jak otworzyłaby się bez tej funkcji. Żadnego wywołania, żadnej analizy, żadnego opóźnienia.
Zdecyduj o poziomie samodzielnie
Kliknięcie poziomu na pasku zamienia go w twoją decyzję. Żadne zapytanie nie wychodzi, a sesja otwiera się natychmiast na odpowiadającym modelu.
Automatycznie dla tego agenta, tego projektu albo wszędzie
Chcesz ten ekran przy każdym otwarciu agenta? Włącz AI Suggestion w ustawieniach. Domyślnie jest wyłączone, a ustawienie rozstrzyga się najpierw na poziomie agenta, potem projektu, potem aplikacji, więc możesz zachować je dla agentów, przy których się opłaca, a pozostałe otworzą się od razu.
Wyłączony stamtąd, gdzie właśnie jesteś
Gdy ekran otwiera się sam, jego dymek „Po co ten ekran?” zawiera trzy wyłączniki: ten agent, ten projekt, wszędzie. Wyłączasz go w chwili, w której ci przeszkadza, a nie trzy menu później.
Zautomatyzowani agenci nie widzą tego ekranu w ogóle: boty QA, zgłoszenia z backlogu, zadania zaplanowane, makiety, kroki zespołu i agenci tymczasowi mają już swój brief, a przed nimi nikt nie siedzi.
Jak działa Adaptive Mode, krok po kroku
Domyślnie uruchamia się raz, przed pierwszą wiadomością. Dwie opcje sprawiają, że działa przy każdej wiadomości i sam przełącza model.
Zaczynasz pisać prompt
Otwórz świeżą rozmowę z dowolnym agentem i napisz, co ma zostać zrobione. Domyślnie Adaptive Mode patrzy tylko na zupełnie nowe rozmowy, więc nigdy nie przerywa sesji, która już trwa, chyba że włączysz Każdą wiadomość.
Czyta zadanie i je analizuje
Gdy Twój szkic jest wystarczająco treściwy i na chwilę robisz pauzę, Adaptive Mode wysyła pierwszą część szkicu do małego, szybkiego modelu routingu, który ustala, jak wymagające jest zadanie.
Pojawia się sugestia modelu
Nad polem wpisywania wyskakuje chip: 'Przełącz na Haiku', 'Przełącz na Sonnet' albo 'Przełącz na Opus', zależnie od tego, co jest najbardziej opłacalne. Jeśli Twój obecny model jest już najlepszym wyborem, dostajesz taką informację.
Stosujesz go jednym kliknięciem
Kliknij chip, a model zostanie zastosowany. Jeśli sesja już trwa, Adaptive Mode przełącza ją na żywo. Wybór zapisuje się też do agenta, więc następne uruchomienie startuje na właściwym modelu.
Albo przelicz, albo odrzuć
Przeredagowałeś prompt? Naciśnij odświeżenie, by przeliczyć rekomendację dla nowego szkicu. Zadowolony z obecnego modelu? Odrzuć chip i wyślij. Pełna kontrola nad każdą decyzją zostaje przy Tobie.
Każda wiadomość i Automatycznie, jeśli chcesz
Domyślnie podpowiada raz na rozmowę, a potem pozostaje cicho. Włącz Każdą wiadomość, a każda kolejna wiadomość też będzie analizowana, więc model może się zmieniać z wiadomości na wiadomość. W Claude Code, Codex i oh-my-pi ustaw Gdy znajdzie się lepiej dopasowany model na Automatycznie, a agent przełączy się, zanim Twoja wiadomość zostanie wysłana, i pokaże Przełączono na Haiku (albo Sonnet, albo Opus), z kciukami do oceny wyboru, oraz znaczek z ptaszkiem, gdy API potwierdzi, który model odpowiedział.
Routing modeli niezależny od providera
Adaptive Mode czyta ofertę modeli providera, którego używasz, i rekomenduje z tego katalogu. Nie jest przywiązany do jednego dostawcy.
Claude
Kieruje między Haiku, Sonnet i Opus. Haiku do szybkich poprawek, zmian nazw, tłumaczeń, krótkich testów i streszczeń. Sonnet do recenzji pull requestów, nowych endpointów, złożonego debugowania i refaktoryzacji. Opus do architektury systemu, audytów bezpieczeństwa, dużych refaktoryzacji starego kodu i głębokiej pracy nad wydajnością.
Codex
Kieruje w obrębie oferty Codex, od szybkiego, taniego modelu mini do drobnych błędów i szybkich pytań, przez zrównoważony model domyślny do funkcji end-to-end i testów, aż po flagowy model rozumujący do złożonego projektowania systemów i pogłębionej recenzji kodu.
Antigravity
Kieruje między szybkim modelem Antigravity do drobnych poprawek, tłumaczeń i streszczeń a zdolnym modelem Antigravity do wdrażania funkcji, debugowania i głębszej analizy.
Inni providerzy
Dla dowolnego providera Adaptive Mode opiera się na prostej zasadzie: najtańszy model do lekkiej pracy, zrównoważony do normalnej, najzdolniejszy do trudnej. Dodaj providera, a routing zadziała w obrębie jego własnych modeli.
FAQ
Czym jest Adaptive Mode w AgentsRoom?
Adaptive Mode to inteligentny routing modeli dla Twoich agentów kodujących AI. Czyta wiadomość, którą zamierzasz wysłać, i podpowiada najbardziej opłacalny model z oferty Twojego providera, który wciąż dobrze wykona zadanie. Lekkie zadanie dostaje lekki, tani model; ciężkie dostaje flagowca. Domyślnie działa przy pierwszej wiadomości rozmowy; osobna opcja uruchamia go przy każdej wiadomości. Cel jest prosty: przestać przepłacać potężnym modelem za pracę, która tego nie wymaga.
Jak Adaptive Mode wybiera model?
Wysyła pierwszą część Twojego szkicu do małego, szybkiego modelu routingu, który dostał przykłady tego, które rodzaje zadań pasują do którego poziomu modelu. Następnie zwraca najtańszy model pasujący do zadania, zweryfikowany względem modeli faktycznie oferowanych przez Twojego obecnego providera. Jeśli Twój obecny model jest już najlepszym wyborem, informuje, że model jest optymalny, zamiast forsować zmianę.
Jak to faktycznie oszczędza mi pieniądze?
Tańsze modele kosztują ułamek tego, co flagowiec, za to samo proste zadanie. Jeśli puszczasz poprawki literówek, zmiany nazw, tłumaczenia i krótkie testy na najwyższym modelu, palisz budżet z planu wielokrotnie szybciej, niż trzeba. Adaptive Mode kieruje tę lekką pracę do lekkiego modelu, więc każde zadanie kosztuje mniej i możesz wykonać ich więcej, zanim uderzysz w limit. W skali dnia i wielu równoległych agentów te oszczędności się kumulują.
Jakie modele może zasugerować?
Te, które oferuje Twój provider. Na Claude to Haiku, Sonnet i Opus. Na Codex obejmuje szybki model mini, zrównoważony domyślny i flagowy model rozumujący. Na Antigravity obejmuje model szybki i zdolny. Dla innych providerów opiera się na najtańszym, zrównoważonym i najzdolniejszym. Adaptive Mode czyta aktualną listę modeli, więc zawsze rekomenduje model, który faktycznie możesz uruchomić.
Czy zmienia model automatycznie?
Tylko jeśli o to poprosisz. Domyślnie Adaptive Mode podpowiada, a Ty stosujesz zmianę jednym kliknięciem chipa: trwająca sesja przełącza się na żywo, a wybór jest zapisywany do agenta, by następne uruchomienie startowało na właściwym modelu. Ustaw Gdy znajdzie się lepiej dopasowany model na Automatycznie (Ustawienia > Optymalizacja > Model adaptacyjny), a agent przełączy się na wybrany model, zanim Twoja wiadomość zostanie wysłana, i pokaże, który model wybrał, z kciukami do oceny wyboru. Wiadomość czeka na werdykt najwyżej 4 sekundy i nigdy nie jest blokowana.
Kiedy pojawia się sugestia?
Domyślnie w zupełnie nowej rozmowie, po tym jak wpiszesz treściwy prompt i na chwilę zrobisz pauzę. Uruchamia się raz na rozmowę, więc nigdy nie przerywa trwającej sesji. Włącz Każdą wiadomość, a każda kolejna wiadomość rozmowy też będzie analizowana. Wiadomość wysłana, gdy agent wciąż pracuje, nie jest analizowana, bo przełączenie mogłoby zadziałać dopiero po bieżącej turze.
Czy mogę przeliczyć sugestię?
Tak. Jeśli przepiszesz prompt, naciśnij przycisk odświeżenia na chipie, by przeliczyć rekomendację dla nowego szkicu. Ręczne przeliczenie zużywa jedną z Twoich miesięcznych sugestii, więc jest pod ręką, gdy go potrzebujesz, bez uruchamiania przy każdym naciśnięciu klawisza.
Czy mój prompt jest prywatny?
Aby obliczyć sugestię, na serwery AgentsRoom wysyłane jest tylko pierwsze 500 znaków Twojej wiadomości i tylko wtedy, gdy Adaptive Mode jest włączony: domyślnie raz na rozmowę, a z włączoną opcją Każda wiadomość przy każdej wiadomości. Możesz całkowicie wyłączyć tę funkcję w ustawieniach, jeśli wolisz sam wybierać modele.
Czy Adaptive Mode działa z Codex i Antigravity, nie tylko Claude?
Tak. Adaptive Mode jest niezależny od providera. Czyta katalog modeli providera, którego używa agent, i rekomenduje z tego katalogu, czy to Claude, Codex, Antigravity, czy inny obsługiwany provider. Polecenie zmiany modelu jest zbudowane pod providera, na którym jesteś. Opcja Automatycznie, która zmienia model bez kliknięcia, na razie działa z Claude Code, Codex i oh-my-pi; przy pozostałych CLI chip podpowiada model zamiast go zmieniać.
Jak włączyć lub wyłączyć Adaptive Mode?
Przy nowej instalacji jest domyślnie włączony, a komunikat nad polem wpisywania pozwala go zostawić albo wyłączyć. Później otwórz ustawienia AgentsRoom, przejdź do karty Optymalizacja i odznacz Adaptive Mode, aby go wyłączyć: ten sam checkbox włącza go ponownie. Dopóki jest wyłączony, nic nie analizuje Twojego szkicu i nic z niego nie opuszcza Twojej maszyny.
Czy Adaptive Mode może zmieniać model przy każdej wiadomości, jak router Jev?
Tak. Włącz Każdą wiadomość w Ustawienia > Optymalizacja > Model adaptacyjny, a analizowana będzie każda wysłana wiadomość, nie tylko pierwsza. Dodaj Automatycznie, a model zmieni się, zanim wiadomość zostanie wysłana, bez pluginu, osobnego proxy czy dodatkowego klucza API do instalowania. Automatycznie działa na razie z Claude Code, Codex i oh-my-pi: ci agenci startują połączeni z małym lokalnym serwerem wbudowanym w AgentsRoom, a model zmienia się tam bez ponownego uruchamiania (uruchom ponownie agenta, który był już otwarty). Przy pozostałych CLI chip podpowiada model zamiast go zmieniać. Znaczek z ptaszkiem na chipie potwierdza, którego modelu API faktycznie użyło. Agenci na zdalnym hoście SSH albo już skierowani na Twoje własne proxy korzystają z polecenia zmiany modelu danego CLI albo, w przypadku Codex, ze wznowienia rozmowy. Każde przełączenie porzuca cache promptu poprzedniego modelu, więc pierwsza wiadomość na nowym modelu ponownie czyta historię po pełnej cenie. W oh-my-pi AgentsRoom wysyła zamiast tego polecenie /switch tuż przed Twoją wiadomością.
Czy mogę wybrać, które modele Adaptive Mode może brać pod uwagę, albo wymusić kontekst 1M?
Tak. W Ustawienia > Optymalizacja > Model adaptacyjny sekcja „Modele, które może wybrać” wymienia modele każdego zainstalowanego CLI: odznacz jeden, a Adaptive Mode nigdy go nie wybierze, na przykład tylko Opus i Sonnet, nigdy Haiku. Klasyfikacja AI zgłoszeń z backlogu korzysta z tej samej listy, a dla każdego CLI co najmniej jeden model pozostaje zaznaczony. Opcja „Kontekst wybranego modelu” ustawiona na „Zawsze największy” daje każdemu zastosowanemu modelowi jego największe okno kontekstu (1M w modelach Claude, które je oferują). Ta sama strona zawiera teraz też to, co klasyfikacja wypełnia w nowym zgłoszeniu (agent, wysiłek rozumowania, typ, tagi, tytuł), a przy pierwszych zmianach w zgłoszeniu maskotka informuje o tym nad polami, z linkiem do tych ustawień. Wybór modeli i kontekstu jest zapisywany na Twoim koncie, więc telefon i Twoje pozostałe komputery go stosują.
Czym jest AI Suggestion w AgentsRoom?
AI Suggestion to krótki ekran, który otwierasz przed startem sesji agenta, przyciskiem sugestii na karcie agenta albo na pasku nad dokiem przestrzeni roboczej. Opisujesz zadanie jednym zdaniem, a jedno wywołanie zwraca najtańszy model z katalogu twojego providera, który udźwignie tę robotę, nazwę sesji i, jeśli nie wybrałeś agenta, tego, który powinien je wziąć. Sesja otwiera się potem już skonfigurowana, z twoim zdaniem jako pierwszą wiadomością. Włącz je w ustawieniach, a będzie też otwierać się samo przy każdym otwarciu agenta.
A jeśli już wiem, jak trudne jest zadanie?
Kliknij poziom na pasku. Zamienia się w twoją decyzję, pomija wywołanie w całości i otwiera sesję natychmiast na modelu, któremu ten poziom odpowiada. Ekran jest najszybszy wtedy, gdy odpowiedź już znasz.
Co się stanie, jeśli wywołanie się nie powiedzie albo będę offline?
Agent i tak się otworzy, na modelu, którego użyłby bez tej funkcji. Martwa sieć, wyczerpany limit i nieużywalna odpowiedź kończą się tak samo, bo ekran zdolny powstrzymać cię przed otwarciem agenta byłby gorszy niż brak ekranu. Kiedy maszyna jest na pewno offline, ekran w ogóle się nie pokazuje.
Czy potrafi wybrać agenta, a nie tylko model?
Tak, kiedy otworzysz ekran, nie wskazując agenta. Zadanie jest zestawiane z agentami już obecnymi w twoim pokoju, z czternastoma wbudowanymi rolami i z katalogiem ekspertów. To także robi teraz zupełnie nowy projekt, zamiast po cichu tworzyć agenta full-stack dlatego, że coś trzeba było stworzyć.
Dobrze łączy się z
CLI Doctor
Gdy Claude Code, Codex albo dowolne CLI agenta pada przy starcie, AgentsRoom czyta błąd, dokładną komendę, którą uruchomił, i to, skąd wzięła się każda flaga uruchomieniowa, a potem wyjaśnia, co się zepsuło i jak to naprawić.
Sugestie Agentów
Nie wiesz, którego agenta AI użyć? Opisz swoje zadanie w prostych słowach, a AgentsRoom zasugeruje odpowiedniego agenta: z twojego pokoju, 14 wbudowanych ról lub 260+ ekspertów z katalogu, z jedną linią uzasadnienia. Jedno kliknięcie przypisuje zadanie.
Odpowiedniki modeli AI
Który model Codex, Gemini lub Grok odpowiada Claude Opus, Sonnet lub Haiku? Tabela na żywo wszystkich agentowych CLI do kodowania, poziom po poziomie, z modelami, które programiści uruchamiają najczęściej.
Adaptive Mode kontra Jev dla Claude Code
Przyglądasz się już jev-router albo jev-route? Jak routing każdej wiadomości w AgentsRoom wypada na ich tle i w czym routery Jev są lepsze.
Adaptive Mode kontra Jev dla Codex
Używasz jev-codex? Jak AgentsRoom robi routing każdej wiadomości Codex bez instalowania czegokolwiek i co się zmienia, gdy model się przełącza.
Zużycie tokenów Claude Code
Zobacz zużycie tokenów i koszt na sesję w czasie rzeczywistym. Idzie w parze z Adaptive Mode: kieruj sprytnie, a potem patrz, jak oszczędności lądują.
Delegowanie agentów
Agent dev przekazuje test tańszemu agentowi QA przez MCP. Ta sama idea co Adaptive Mode, zastosowana do całych agentów.
Multi-provider
Uruchamiaj Claude, Codex i inne CLI obok siebie, a każdy model pokaże swój odpowiednik u dostawcy, którego znasz najlepiej.
Statystyki projektu
Czas, prompty, tokeny i koszt na projekt i na agenta. Widok pulpitu budżetu, którego pilnować pomaga Adaptive Mode.
Śledzenie statusu agentów
Status na żywo każdego agenta we wszystkich projektach, więc zawsze wiesz, kto pracuje, a kto Cię potrzebuje.
Przywróć sesję
Zamknij i wróć z każdym agentem, terminalem i wyborem modelu dokładnie tam, gdzie je zostawiłeś.
Warto przeczytać
Jak obniżyć koszty tokenów Claude Code bez spowalniania
Claude Code nalicza opłaty za każdy token, a większość wydatków jest niewidoczna: nadmiarowy kontekst, niewłaściwy model, surowe PDF-y, agenci ponownie przeglądający te same pliki. Oto, gdzie naprawdę trafiają pieniądze i jak je obciąć, z nawykami i narzędziami, które utrzymują twoje rachunki niskie bez spowalniania.
Jak sprawdzić użycie tokenów Claude Code: 4 sposoby na zobaczenie, ile wydają twoje agenty
Cztery sposoby na sprawdzenie użycia tokenów Claude Code: polecenie /cost, transkrypty sesji, CLI ccusage oraz na żywo miernik na sesję. Zobacz dokładnie, ile wydaje każdy agent.
Którego agenta AI wybrać do swoich projektów?
Agent frontendowy piszący Twoje teksty marketingowe to cicha porażka. Jak dopasować każde zadanie do odpowiedniego agenta AI: role, katalog ekspertów, niestandardowi agenci i co zrobić, gdy nie masz pojęcia, kto powinien wykonać zadanie.
Przestań przepłacać za moc modeli AI, której nie potrzebujesz
Pobierz AgentsRoom i pozwól Adaptive Mode wybrać najbardziej opłacalny model do każdego zadania. Lekkie modele do lekkiej pracy, flagowce do trudnych problemów, mniej budżetu spalonego na zadanie, więcej zadań dostarczonych dziennie.
Aplikacja towarzysząca: monitoruj agentów w podróży
Użyj Claude, Codex, Antigravity CLI lub innego dostawcy AI.
Wysyłaj bugi i prośby bezpośrednio do swojego publicznego backlogu.
Agenci, których czytasz jak rozmowę
Każdy agent ma rolę, twarz i wątek, który czytasz jak komunikator.
