Antigravity Remote Control: co robi z Twojego telefonu, a czego nie robi

Odkąd Google wydało Remote Control razem z Antigravity 2.0 21 sierpnia 2026, „antigravity remote control” stało się drugim najczęstszym zapytaniem, które sprowadza ludzi na tę stronę, zaraz po naszej własnej nazwie: około 1 900 wyświetleń w cztery tygodnie i prawie nikt nie klika, bo strona, którą pokazywało im Google, dotyczy naszego pilota, a nie pilota Google. Teraz to jest naprawione. Oto czym jest Antigravity Remote Control, sprawdzone linijka po linijce w dokumentacji 22 września, czego nie robi i jak wypada obok pilota, który budujemy.

Czym to jest, w jednym akapicie

Remote Control pozwala dotrzeć do sesji Antigravity działających na Twoim komputerze z przeglądarki, na dowolnym urządzeniu, bez SSH i bez otwierania portu. Maszyna zachowuje swoje pliki, narzędzia do budowania, dane logowania i zmienne środowiskowe; przeglądarka dostaje dashboard zalogowany na to samo konto Google. Google ogłosiło je tego samego dnia dla Antigravity 2.0 i dla Antigravity CLI, a dokumentacja obejmuje oba.

Z dashboardu możesz zrobić pięć rzeczy: czytać aktywne rozmowy, uruchomić nowe zadanie agenta, przejrzeć plan implementacji, obejrzeć artefakty wytworzone przez agenta i odpowiedzieć na to, na co agent czeka, czy to potwierdzenie narzędzia, czy pytanie. Prompt wpisany na telefonie pojawia się na żywo w lokalnym terminalu, a potwierdzenie udzielone na telefonie odblokowuje terminal przy biurku. Obie strony pozostają zsynchronizowane.

Jak to włączyć

Są trzy drogi wejścia i odpowiadają trzem nawykom.

W Antigravity 2.0, czyli w edytorze, to przełącznik: Settings, sekcja App, „Enable Remote Control”. Możesz tam nadać maszynie przydomek i to właśnie on pojawi się w przełączniku instancji w dashboardzie.

W Antigravity CLI, w już otwartej sesji, wpisz /remote-control. Tunel otwiera się dla tej sesji i zamyka, gdy sesja się kończy albo gdy wpiszesz /remote-control off. Flaga agy --remote-control robi to samo przy uruchomieniu. Maszyna dostaje automatycznie wygenerowaną nazwę na każdą sesję, coś w stylu devbox-swift-falcon.

Jeśli chcesz, żeby tunel przetrwał zamknięcie terminala, uruchom zamiast tego demona:

agy remote-control start --name office-mini
agy remote-control status
agy remote-control stop

start rejestruje usługę w tle: usługę użytkownika systemd na Linuksie, LaunchAgent na macOS, zaplanowane zadanie na Windows. Dwa szczegóły z dokumentacji warte przeczytania dwa razy: na macOS demon startuje dopiero przy zalogowaniu, a nie przy uruchomieniu systemu, a na Windows potrzebuje instalacji jako Administrator, żeby startować razem z systemem, w przeciwnym razie on też czeka na zalogowanie. Na Linuksie startuje razem z maszyną. Flaga --name ustawia nazwę maszyny; wpis cliRemoteControlHostname w pliku konfiguracyjnym CLI robi to samo na stałe.

Demon jest ograniczony do jednego na maszynę.

Łączenie się z telefonu

Otwórz dashboard Remote Control w przeglądarce telefonu i zaloguj się kontem Google maszyny. To logowanie jest niezależne od logowania w edytorze i to pierwsza rzecz do sprawdzenia, gdy dashboard nic nie pokazuje. Każda maszyna, na której działa przełącznik albo demon, pojawia się w przełączniku instancji, więc laptop i komputer stacjonarny stoją obok siebie pod tym samym kontem.

To aplikacja webowa, nie aplikacja ze sklepu. Na Androidzie i na iPhonie dodaj dashboard do ekranu głównego; zainstalowany w ten sposób może wysyłać powiadomienia push i właśnie to sprawia, że da się z niego korzystać: dostajesz powiadomienie, gdy agent skończył turę albo na Ciebie czeka, otwierasz dashboard z powiadomienia, odpowiadasz, chowasz telefon z powrotem do kieszeni.

Trzy ograniczenia, które warto znać, zanim zaczniesz na tym polegać

Dociera tylko do Antigravity. Dashboard widzi sesje Antigravity 2.0 i sesje Antigravity CLI. Sesja Claude Code na tej samej maszynie jest dla niego niewidoczna, tak samo jak sesja Codex, Cursor czy Copilot CLI. Claude Code ma własny Remote Control, sterowany z aplikacji Claude; porównaliśmy oba w naszym artykule o Remote Control w Claude Code.

Ustawienia zostają w CLI. Z dashboardu nie włączysz ani nie wyłączysz Remote Control, nie zmienisz tam też nazwy maszyny. To czynność w CLI albo w edytorze, przy maszynie.

Jest wdrażany konto po koncie. Dokumentacja opisuje Remote Control jako feature flag włączany dla konta albo dla organizacji. Jeśli przełącznika nie ma w Twoich Settings, Twoje konto nie zostało jeszcze objęte. Nie ma czego reinstalować.

Jeszcze jedno, co jest raczej cechą niż ograniczeniem: interaktywny tunel otwarty przez /remote-control umiera razem ze swoim terminalem. Jeśli zamkniesz klapę laptopa i sesja się skończy, telefon pokaże maszynę jako offline. Demon jest odpowiedzią, gdy chcesz, żeby maszyna była osiągalna po tym, jak od niej odejdziesz.

Jak używamy tego obok pilota AgentsRoom

Uruchamiamy agentów Antigravity w AgentsRoom, tak samo jak Claude Code, Codex i pozostałe CLI: każdy agent to terminal w aplikacji, z rolą, modelem i statusem. Aplikacja mobilna AgentsRoom jest pilotem do tych terminali. Paruje się z aplikacją desktopową przez relay szyfrowany end-to-end, przekazuje to, co wpisujesz, do lokalnego terminala agenta i odsyła wyjście na żywo. Agent nie wie, że w grę wchodzi telefon, i dlatego działa to dla wszystkich 14 obsługiwanych CLI od dnia, w którym zaczynają być obsługiwane, z Antigravity włącznie.

Dla agenta Antigravity mamy więc dwa piloty i odpowiadają one na różne pytania.

Remote Control od Google daje nam widok sesji od strony Antigravity: rozmowę tak, jak wyświetla ją edytor, plan do przejrzenia, artefakty, potwierdzenia, z powiadomieniami push konta. To lepszy ekran, gdy pracą jest pojedyncza sesja Antigravity, a pytanie brzmi „co postanowił i czy mnie potrzebuje”.

Pilot AgentsRoom daje nam maszynę: surowy terminal tego agenta, agenta Claude Code działającego obok, zgłoszenie z backlogu, z którego wzięło się zadanie, diff tego, co zostało napisane, i przycisk commit, tunel do serwera dev, który agent właśnie uruchomił. To lepszy ekran, gdy kilku agentów dzieli maszynę albo gdy odpowiedź na powiadomienie brzmi „zmerguj to”, a nie „tak, kontynuuj”. Na telefonie nic nie działa i nic nie jest hostowane gdzie indziej: agent dalej wykonuje się lokalnie, a relay widzi zawsze wyłącznie zaszyfrowane bajty.

Oba mogą być włączone jednocześnie na tej samej sesji. Podział, który ma dla nas sens: demon Antigravity na maszynie, która hostuje agentów, żeby jego tury docierały na telefon przez powiadomienia Google, i aplikacja AgentsRoom do całej reszty na tej maszynie. Jeden strumień powiadomień od Google dla tur Antigravity, jeden od AgentsRoom dla reszty floty.

Co warto zapamiętać

• Remote Control zostało wydane 21 sierpnia 2026 dla Antigravity 2.0 i Antigravity CLI: webowy dashboard zalogowany na Twoje konto Google, do zainstalowania na ekranie głównym telefonu dla powiadomień push.
• Włącz je w Settings edytora, przez /remote-control w sesji albo przez demona agy remote-control start, gdy chcesz, żeby przetrwało zamknięcie terminala.
• Steruje tylko Antigravity, jeden demon na maszynę, a jego ustawienia żyją na maszynie, nie w dashboardzie. Brak przełącznika oznacza, że Twoje konto nie jest objęte wdrożeniem.
• Do reszty maszyny zdalne sterowanie agentami w AgentsRoom obsługuje wszystkie CLI naraz, a oba piloty współistnieją na tej samej sesji Antigravity. Jeśli Twoje pytanie dotyczy dwóch kont Google w CLI, to ma swój osobny artykuł.