Antigravity Remote Control: wat het doet vanaf je telefoon, en wat niet

Sinds Google Remote Control op 21 augustus 2026 met Antigravity 2.0 uitbracht, is "antigravity remote control" de op één na vaakste zoekopdracht geworden die mensen naar deze site brengt, na onze eigen naam: ongeveer 1.900 vertoningen in vier weken, en bijna niemand die klikt, omdat de pagina die Google liet zien over onze afstandsbediening gaat en niet over die van Google. Dat is nu opgelost. Hier lees je wat Antigravity Remote Control is, regel voor regel gecontroleerd in de documentatie op 22 september, wat het niet doet, en hoe het past naast de afstandsbediening die wij bouwen.

Wat het is, in één alinea

Met Remote Control bereik je de Antigravity-sessies die op je computer draaien vanuit een webbrowser, op elk apparaat, zonder SSH en zonder een poort te openen. De machine houdt haar bestanden, haar buildtools, haar inloggegevens en haar omgevingsvariabelen; de browser krijgt een dashboard dat is ingelogd met hetzelfde Google-account. Google kondigde het op dezelfde dag aan voor Antigravity 2.0 en voor de Antigravity CLI, en de documentatie dekt allebei.

Je kunt vijf dingen doen vanuit het dashboard: de lopende gesprekken lezen, een nieuwe agenttaak starten, een implementatieplan bekijken, de artefacten inspecteren die de agent heeft gemaakt, en antwoorden op waar de agent op wacht, of dat nu een toolbevestiging is of een vraag. Een prompt die je op de telefoon typt verschijnt live in de lokale terminal, en een bevestiging die je op de telefoon geeft deblokkeert de terminal op je bureau. Beide kanten blijven gesynchroniseerd.

Aanzetten

Er zijn drie ingangen, en ze passen bij drie gewoontes.

In Antigravity 2.0, de editor, is het een schakelaar: Settings, sectie App, "Enable Remote Control". Daar kun je de machine een bijnaam geven, en die zie je in de instantieswitcher van het dashboard.

In de Antigravity CLI typ je in een sessie die al open staat /remote-control. De tunnel opent voor die sessie en sluit wanneer de sessie eindigt, of wanneer je /remote-control off typt. De vlag agy --remote-control doet hetzelfde bij het opstarten. De machine krijgt per sessie een automatisch gegenereerde naam, zoiets als devbox-swift-falcon.

Wil je dat de tunnel de terminal overleeft, start dan de daemon:

agy remote-control start --name office-mini
agy remote-control status
agy remote-control stop

start registreert een achtergrondservice: een systemd-gebruikersservice op Linux, een LaunchAgent op macOS, een geplande taak op Windows. Twee details in de documentatie die je twee keer moet lezen: op macOS start de daemon pas bij het inloggen, niet bij het opstarten van de machine, en op Windows heeft hij een installatie als Administrator nodig om bij het opstarten te starten, anders wacht ook hij op een login. Op Linux komt hij mee op met de machine. De vlag --name stelt de naam van de machine in; het item cliRemoteControlHostname in het configuratiebestand van de CLI doet hetzelfde, maar dan permanent.

De daemon is beperkt tot één per machine.

Verbinden vanaf je telefoon

Open het Remote Control-dashboard in de browser van je telefoon en log in met het Google-account van de machine. Deze login staat los van de login van de editor, en dat is het eerste wat je controleert wanneer het dashboard niets toont. Elke machine waarop de schakelaar of de daemon draait verschijnt in de instantieswitcher, zodat een laptop en een vaste computer naast elkaar staan onder hetzelfde account.

Het is een webapp, geen app uit de store. Voeg op Android en op iPhone het dashboard toe aan het startscherm; zo geïnstalleerd kan het pushmeldingen sturen, en dat is wat het bruikbaar maakt: je krijgt een melding wanneer een agent zijn beurt heeft afgerond of op je wacht, je opent het dashboard vanuit de melding, je antwoordt, je stopt de telefoon weer in je zak.

Drie grenzen die je moet kennen voordat je erop vertrouwt

Het bereikt alleen Antigravity. Het dashboard ziet Antigravity 2.0-sessies en Antigravity CLI-sessies. Een Claude Code-sessie op dezelfde machine is er onzichtbaar voor, net als een Codex-, Cursor- of Copilot CLI-sessie. Claude Code heeft zijn eigen Remote Control, bediend vanuit de Claude-app; we vergeleken de twee in ons artikel over Remote Control van Claude Code.

De instellingen blijven in de CLI. Je kunt Remote Control niet aan- of uitzetten vanuit het dashboard, en ook de naam van de machine daar niet wijzigen. Dat is een handeling in de CLI of de editor, op de machine.

Het wordt account per account uitgerold. De documentatie noemt Remote Control een feature flag die per account of per organisatie wordt ingeschakeld. Staat de schakelaar niet in je Settings, dan zit je account er nog niet in. Opnieuw installeren helpt niet.

Nog een, die eerder een eigenschap is dan een grens: een interactieve tunnel via /remote-control sterft met zijn terminal. Klap je de laptop dicht en eindigt de sessie, dan toont de telefoon de machine als offline. De daemon is het antwoord wanneer je wilt dat de machine bereikbaar blijft nadat je bent weggelopen.

Hoe wij het gebruiken naast de afstandsbediening van AgentsRoom

We draaien Antigravity-agents in AgentsRoom, op dezelfde manier als Claude Code, Codex en de andere CLI's: elke agent is een terminal in de app, met een rol, een model en een status. De mobiele app van AgentsRoom is een afstandsbediening voor die terminals. Hij koppelt met de desktop-app via een relay die end-to-end versleuteld is, stuurt wat je typt door naar de lokale terminal van de agent, en streamt de uitvoer terug. De agent weet niet dat er een telefoon bij betrokken is, en daarom werkt het voor alle 14 ondersteunde CLI's vanaf de dag dat ze ondersteund worden, Antigravity inbegrepen.

Voor een Antigravity-agent hebben we dus twee afstandsbedieningen, en ze beantwoorden verschillende vragen.

De Remote Control van Google geeft ons de Antigravity-weergave van de sessie: het gesprek zoals de editor het toont, het plan om te bekijken, de artefacten, de bevestigingen, met de pushmeldingen van het account. Het is het betere scherm wanneer het werk één enkele Antigravity-sessie is en de vraag is "wat heeft hij besloten, en heeft hij me nodig".

De afstandsbediening van AgentsRoom geeft ons de machine: de ruwe terminal van die agent, de Claude Code-agent die ernaast draait, het backlogticket waar de taak vandaan komt, de diff van wat er is geschreven en de commitknop, de tunnel naar de dev-server die de agent net heeft gestart. Het is het betere scherm wanneer meerdere agents de machine delen, of wanneer het antwoord op de melding "merge het" is en niet "ja, ga door". Er draait niets op de telefoon en er wordt niets elders gehost: de agent blijft lokaal draaien, en de relay ziet nooit meer dan versleutelde bytes.

Beide kunnen tegelijk aan staan op dezelfde sessie. De verdeling die voor ons logisch is: de Antigravity-daemon op de machine die de agents host, zodat zijn beurten via de meldingen van Google op de telefoon aankomen, en de app van AgentsRoom voor al het andere op die machine. Eén meldingenstroom van Google voor de Antigravity-beurten, één van AgentsRoom voor de rest van de vloot.

Wat je moet onthouden

• Remote Control kwam uit op 21 augustus 2026 voor Antigravity 2.0 en de Antigravity CLI: een webdashboard dat is ingelogd met je Google-account, te installeren op het startscherm van je telefoon voor pushmeldingen.
• Zet het aan in de Settings van de editor, met /remote-control in een sessie, of met de daemon agy remote-control start wanneer je wilt dat het de terminal overleeft.
• Het bestuurt alleen Antigravity, één daemon per machine, en de instellingen staan op de machine, niet in het dashboard. Een ontbrekende schakelaar betekent dat je account niet in de uitrol zit.
• Voor de rest van de machine dekt de afstandsbediening voor agents van AgentsRoom alle CLI's tegelijk, en de twee afstandsbedieningen bestaan naast elkaar op dezelfde Antigravity-sessie. Gaat je vraag over twee Google-accounts in de CLI, daar is een apart artikel over.